سَرِ ناکسان را برافراشتن

                              وز ایشان امید بهی داشتن

سَرِ رشته خویش گم کردن است

                              به جِیب اندرون مار پروردن است

::: پي‌نوشت: تاس اگر نيک نشيند هر کَسي نرّاد است

جواب فروغ عزيزم به پُست قبل:

آه اي زندگي منم که هنوز

                                با همه پوچي از تو لبريزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

                                نه بر آنم که از تو بگريزم

مي‌مکم با وجود تشنه خويش

                              خون سوزان لحظه‌هاي ترا

آنچنان از تو کام مي‌گيرم

                               تا به خشم آورم خداي ترا

::: پي‌نوشت 1: وي‌وا فروغ

::: پي‌نوشت 2: ديشب خواب تو را ديدم... چه روياي قشنگي